Categorie: Blog

Het grasveld in onze wijk staat vol met bloemen: margrieten, korenbloemen en klaprozen. Een overweldigende schoonheid.  Het ontroert me, het is lang geleden dat grasvelden er zo uitzagen. Ik zie het op meer plekken en ook langs wegen verschijnen bloemrijke bermen.

De aandacht voor biodiversiteit en haar bestuivers, zie ik als een uiting van een toenemend besef dat we in  verbinding zijn. We staan niet los van onze omgeving. Vaak vergeten we dat, maar zodra we een ruime blik herinneren, is het evident.

Een ruime blik

Iedere keer als we een ruime blik herinneren, opent onze geest zich. Onze verhalen en verkrampingen laten los, we landen op eigen grond in vanzelfsprekende verbinding met onze omgeving. Het wonderlijke is dat je niet eerst (ergens) anders hoeft te zijn, het is precies waar je bent. Hoe kan dat? En hoe beoefen je die ruimere blik?

Beelden van een open werkelijkheid

Als we met een open blik kijken, ervaren we ieder moment als nieuw en fris. Wat we waarnemen en ervaren is niet te pakken, het is open en houvastloos. Zo kijken we meestal niet: we zijn gewend om plaatjes te plakken op wat we waarnemen. We vormen beelden en interpreteren deze. Dat is handig en nodig tijdens het opgroeien. Zo overleven we en leren we in een gemeenschap samenleven. We gaan de werkelijkheid echter ook als vast zien. We vergeten dat de werkelijkheid open is en dat we in verbinding zijn met onze omgeving.

Een ruime blik

Dat is een verstrekkend inzicht: normaal gesproken denken we dat we leven in een vaste werkelijkheid. Dat blijkt niet waar te zijn: ieder leeft in haar of zijn subjectieve werkelijkheid. En die werkelijkheid is niet vast: mijn gevoelens, gedachten, wat ik zie, hoor, ruik, is niet vast te pakken. Ik maak het solide, maar het zijn ervaringen die komen en gaan.

Er is nooit iets vast geweest. Dat is een griezelig besef. Maar iets in ons weet dat het waar is, dat de werkelijkheid open is. Er is niets in ons, in anderen, in het leven, dat blijvend is.

Gek genoeg is dat behalve griezelig en pijnlijk, ook vreugdevol. Het is vreugdevol, omdat je waar laat zijn wat al zo is. In die herkenning, in aanwezig zijn waar je bent, gaat je hart open. Je landt in verbinding, in heelheid. Je komt thuis in wie je altijd al was. Vrij met wat er ook verschijnt. Inclusief angst, pijn, afkeer, en wat er ook maar leeft in ons. Het is er en het is niet vast. Het wonderlijke is: als je hier rust, opent je hart, hoe pijnlijk ook wat je ziet en ervaart. Dit geeft een wijs en compassievol uitgangspunt om te ontdekken wat je wilt in relatie met anderen, je werk en de wereld.

Wil je dit beoefenen?    

Je bent van harte welkom om dit in een groep, met jouw partner of individueel te beoefenen. In het najaar start de leergang Ladder van optieken, waarbij je leert jouw optiek te verruimen en te herkennen met welke blik je doorgaans kijkt, hoe dit jouw werkelijkheid kleurt en hoe je jouw vrije relationele aard als beginpunt kunt nemen van jouw leven.

Daarnaast starten er weer nieuwe groepen met meditatie en gezonde zelfliefde. Heb je vragen of wil je je aanmelden, dan kun je contact met mij opnemen via info@zo-wil-ik-leven.nl of 06-26810402.

De kunst van gelukkig zijn  (Hans Knibbe; uit: ‘Zie, je bent al vrij!’)

Er is geluk dat voortkomt uit fijne gebeurtenissen en ervaringen: een ontmoeting, een grote liefde, de zon die schijnt, een nieuwe baan, vakantie, doen waar je van houdt. 

Dit geluk is weldadig; en geeft een evenwicht aan verlies en tragische gebeurtenissen, die onlosmakelijk verbonden zijn met het leven. 

Er is ook een inherent geluk in ons, dat onafhankelijk is van omstandigheden en niet hetzelfde is als zonder pijn en zorgen zijn. Zijn waar je bent, blijkt geluk te zijn.

Dat is wonderbaarlijk. Het is eenvoudig, en tegelijk vaak niet gemakkelijk om precies te zijn waar je bent. Onze psyche is ‘op weg’, gericht op overleven. Vaak zijn we met onze aandacht in onze gedachten en emoties. Er is een zorgelijke of ongeruste ondertoon en we willen onszelf, de ander of de situatie anders hebben.

Een belangrijke beoefening is om dit te herkennen. Stop te zeggen en je ‘op weg zijn’, steeds opnieuw, los te laten.  Loslaten is niet wegdoen. Je laat je gedachten en emoties ‘aan zichzelf’. Je volgt ze niet, en gaat met je aandacht naar een door jou gekozen onderwerp, bijvoorbeeld je ademhaling of je lichaamssensaties.

Hierdoor ga je aan het roer staan. Er ontstaat ruimte, je ervaart grond, en je ziet dat de werkelijkheid open is, steeds weer nieuw. Vaak wordt een rust voelbaar, een diepe stilte. In al het veranderlijke, is er ook iets in jou dat onbewogen is. Niet aangedaan, niet aangetast door wat dan ook. Als je hierin rust, ben je thuis, ervaar je een geluk dat niet afhankelijk is van goede omstandigheden.

Meditatie is inspirerend en ondersteunend in het leren zien dat je al vrij bent. Je leert verwelkomen wat er in je leeft, te landen in jouw hart en nabij en op je gemak te leren zijn met alles.

Wil je dit beoefenen? Deze zomer geven mijn collega en ik een zomerretraite. Na de zomer starten een meditatiecursus en een training ‘Eren van familierelaties’. Ook kun je deelnemen aan padbegeleiding en geef ik een open middag. Je bent van harte welkom!