Categorie archief: Geen categorie

Vertragen

Hoelang geleden is het dat ik me verveelde? Heel lang geleden, decennia. Beelden van regenachtige zondagmiddagen doemen op, en niemand om mee te spelen. Geen fijne herinneringen, en tegelijk snap ik het pleidooi van Joke Hermsen in haar boek Stil de tijd voor, onder andere, verveling en zomaar lege tijd, lummeltijd, oningevulde tijd. Naast de ruimte die het schept voor inspiratie en creativiteit, is het weldadig voor mijn wezen.

Verloren tijd                                                                                                                                              Het belang van lege tijd ervaar ik al langer, maar het waarderen van verveling – wat ik label als ongewenste lege tijd – is nieuw. Sinds enkele maanden oefen ik op het metrostation waar ik sinds de komst van de Noord-Zuidlijn, een extra overstap en wachttijd heb. Voorheen liep ik geïrriteerd heen en weer op deze plek waar niets te beleven is of vulde ik mijn tijd door het assortiment van de AH-to-go te bestuderen. Nu herinner ik me: ‘O ja, dit is een uitstekend moment om me te vervelen!’ Ik ga gewoon ergens staan, of zitten, en doe niets. Ik pak geen boek, geen mobiel, ga niet mee met mijn gedachten, maar zit gewoon, met mijn verveling, mijn vermoeidheid en naar huis willen. Het wachten voelt als verloren tijd.

Warempel, en ook weer niet, in het besef dat alles Zijn is: zodra ik mijn verzet – het anders willen hebben – stop, en aanwezig ben bij precies hoe het is, bij de specifieke kleur en toon van verveling, wordt het ook zacht en nabij. Een verademing om zomaar te zitten; en intiem, om te zijn met hoe het is.

Vervelen lijkt haast een luxe                                                                                                                   We kunnen ieder moment iets te doen hebben, al was het maar op onze mobiel kijken of er nog berichtjes zijn. Het is een hele kunst om die schaarse momenten van leegte, niets te doen hebben, niet op te vullen. Iets doen, betekent voor onze psyche dat we bestaan. Dus behalve de mogelijkheden en onze gewoonte om direct naar iets te grijpen, herinneren dit soort momenten ons aan contactloosheid. Aan leegte.

Bij verveling gaat het om niet-zelf gekozen oningevulde momenten. Maar ook als we er bewust voor kiezen om te vertragen in ons dagelijks leven en ernaar verlangen om meer ademruimte te hebben, blijkt het nog niet zo gemakkelijk om niet-te-doen.

Vertragen Zijnsorientatie Amsterdam

Ruimte zonder afleiding                                                                                                                            Onze vrije aard is niet afhankelijk van omstandigheden: of we nu stilstaan of in een drukke decembermaand zijn: we zijn al vrij en in verbinding. Dit ook werkelijk zien en ervaren, en leren belichamen in het leven van alledag, vraagt voor de meeste mensen om ruimte te creëren om te oefenen en te wennen. Via meditaties, trainingen en retraites creëren we bewust ruimte met zo weinig mogelijk afleiding. Hierdoor kan onze vrije aard op de voorgrond komen.  Het zijn momenten van thuiskomen, ontspannen en steeds dieper vertrouwen in je aard. Door dit iedere keer opnieuw te ervaren, straalt het meer en meer door in je dagelijks leven.

Lummeltijd
Naast dit stilstaan in het licht van mijn practice, merk ik hoe weldadig het is om te vertragen. Lummeltijd te nemen of gewoon lege tijd. Deze tijd van het jaar vind ik de natuur daar bijzonder behulpzaam bij: het vroege donker worden, het landschap dat kaler wordt, de naderende winter. Er is een stilte en kaalheid voelbaar, die me uitnodigen tot stil staan, landen, eenzaamheid erkennen, verlies nemen, bezinning.

Ontstollen
Vertragen en stilstaan laten onze opgetrokken energie landen, waardoor we ontspannen en ontstollen. We verzachten en worden helder. Ook pijn en verdriet kunnen daardoor tevoorschijn komen. Of gevoelens en vragen waar we geneigd zijn aan voorbij te lopen, omdat we denken dat het te pijnlijk of te ingewikkeld is om waar te hebben.

De ruimte van onze geest                                                                                                                            In werkelijkheid zit onze onrust, spanning en lijden in het wegduwen. We duwen iets weg wat we allang waargenomen hebben, maar wat binnen ons verhaal er niet kan zijn. Wanneer we stoppen met ons verhaal  en ons verzet loslaten, wordt de ruimte van onze geest weer ervaarbaar en opent ons hart. Met hoe het ook is. Pijn is dan niet langer iets om te vermijden, het is ons tedere droevige hart.

Vertragen in het dagelijks leven
Hoe kunnen we naast meditaties en trainingen, in ons dagelijks leven zorgdragen voor meer ruimte? Voor mij is daarbij behulpzaam:

  • Door de dag heen korte herinneringsmomenten: bijvoorbeeld met mijn aandacht mijn ademhaling volgen; me bewust zijn van de grond onder me en de verbinding met de ruimte om me heen. Het kunnen ook woorden of zinnen zijn – van een Zijnskaartje of die ik heb opgeschreven – die ik me herinner;
  • In mijn agenda ruimte open laten. Geen afspraken vlak na elkaar plannen en ook lege tijd blokken;
  • Zomaar zitten en voor me uit kijken: met een bak thee op de bank of buiten op een bankje;
  • Zorg voor lummeltijd en tijd voor ontspanning, doen waar ik van houd en van geniet, zonder doel;
  • Afspraken met mezelf maken wanneer ik mijn mail lees en beantwoord, en hoeveel tijd ik daaraan besteed;
  • Met aandacht douchen en eten.

Wil je meedoen aan meditatielessen of een bewustzijnstraining? 
Kijk voor meer informatie onder aanbod of neem contact met mij op voor een kennismakingsgesprek of proefles meditatie. Je kunt me bereiken via 06-26810402 of info@zo-wil-ik-leven.nl

Verder lezen
* Knibbe H, De volmaakte staat, Stichting Zijnsoriëntatie, 2007
* Loomans P, Ik heb de tijd, uitgeverij AnkhHermes, 2013
* Feldman C, Stilte, Uitgeverij Ten Have, 2005
* Hermsen J, Stil de tijd, Arbeiderspers, 2011
* Voigt J, Het ritme van de seizoenen, Ef & Ef Media, 2008
* Korte de J, Uit stilte wordt alles geboren, Cirkel 37, Stichting Zijnsoriëntatie, 2010

Moed

“Durven is even je evenwicht verliezen, niet durven is uiteindelijk jezelf verliezen” (Sören Kierkegaard)

Mooie zin van Sören Kierkegaard vind ik. Het doet me denken aan het uitdagende moment waarop ik iets nieuws doe: tevoorschijn komen met waar ik van houd, een andere mening geven, nee zeggen of ja. Het is een moment waarin ik geen houvast ervaar, nog niet weet hoe het gaat zijn, maar wel iets doe wat ik graag wil. Vreugdevol, en bloedspannend soms.

Het pad van levenskunst gaat voor mij over het leren leven van onze vrije aard in verbinding. De vreugde hiervan gaat vaak hand in hand met angst. De open stromende werkelijkheid komt meer op de voorgrond. Dat is wie we van nature zijn. En tegelijk hebben we gewoontepatronen, die uitgaan van houvast zoeken en weggaan bij pijn. Het vraagt moed en een ruim hart om deze gewoonten los te laten. Wat kan ons hierbij inspireren en helpen?

Vriendschap sluiten met angst

‘Op intieme voet raken met angst’, schrijft Pema Chödrön. Het geeft een kern aan van wat we leren op het pad: op ons gemak zijn met wat er in ons leeft. Het is een actief gebaar om waar te willen hebben waar we normaal gesproken van weglopen. Als we niet meer weglopen voor wat ons angst aanjaagt, als we niet meer weglopen voor de angst zelf, zijn we hier en nu aanwezig, en blijken we ons heel nabij te voelen. Een intieme presentie in verbinding met onze omgeving.

Thuis zijn

Op je gemak raken met de open werkelijkheid en daarmee met alles wat in je leeft, is thuis zijn. Bij jezelf en in de wereld. Moed gaat in wezen over angst. Het betekent dat je bereid bent je angst aan te kijken. Dit gaat niet vanzelf en vraagt beoefening. Onze instinctieve neiging is weggaan bij pijn en toegaan naar wat onze overleving dient. Dit zit diep geworteld in ons, en is waardevol: het heeft ons helpen opgroeien. Nu we volwassen zijn kunnen we ons herinneren dat we ruimer zijn. We zijn het open hart en kunnen ons potentieel leven. Dat klinkt aantrekkelijk, maar hoe doen we dat als we ook bang zijn?

Ons potentieel leven

Wanneer we aanwezig leren zijn, is een eerste stap om onze verhalen los te laten. Om eenvoudigweg en vriendelijk te erkennen: zo bang ben ik. Zo boos. Zo jaloers. Dat is vanuit onze psyche gezien gelijk al een grote stap: loslaten van onze verhalen, betekent vallen in houvastloosheid. De angst en wat op dat moment in je leeft, wordt in volle glorie voelbaar en dat kan intens zijn. Daarom zie ik het pad als krijgerschap: mét de angst zijn we bereid om stil te staan.

Door precies aanwezig te blijven bij hoe het is, niet van je plek te komen, en ruimte te geven aan wat wakker is, ga je grond ervaren. En doordat je je verzet loslaat, ontstaat een gevoel van rust en vrede door de intensiteit en soms rauwheid heen. Hier leren blijven geeft je vertrouwen en stevigheid. Juist door je angsten aan te kijken, wordt onverwoestbaarheid wakker.

Meditatie

Dagelijkse meditatie is inspirerend en ondersteunend op het krijgerspad. Het is een herinnering aan wie we ten diepste al zijn. Door dit dagelijks te beoefenen en hieraan te wennen, verdiept je vertrouwen en schijnt het licht meer en meer door alles heen. Een ander belangrijk aspect is dat we door onze geest te trainen in onafgeleid hier zijn, onze verhalen leren los te laten. We trainen stuurmanschap en koers houden, wat bijdraagt aan het leren herkennen van verlichting in iedere situatie.

Moed Zijnsorientatie Amsterdam

Gezonde Zelfliefde

Een andere belangrijke basis op het pad is gezonde zelfliefde. Dit is een werkvorm waarin we leren liefdevol nabij onszelf te zijn. Op sommige vlakken leeft er schaamte in ons en een aanname dat we niet om van te houden zijn. Wanneer we hierin geloven, leven we ons verhaal. Door te leren ons gewicht te leggen in onze basale goedheid, wie we van nature zijn, leren we bij onze pijn te zijn. Heel belangrijk om niet onze projecten om een goed mens te worden, en daar spiritualiteit voor in te zetten, te vervolgen.

Je potentie leven

Wil je ook leren op je gemak te zijn met wat er in je leeft? Je potentie leven? Je bent van harte welkom om verder kennis te maken met de visie Zijnsoriëntatie, met mij en mijn aanbod.

Wil je meer lezen?

  • Hans Knibbe, Gezonde ZelfliefdeAsoka, 2017
  • Hans Knibbe, Zie je bent al vrij, Milinda Uitgevers, 2014
  • Pema Chödrön, Falen, opnieuw falen, steeds beter falen, Panta Rhei, 2016
  • Brene Brown, De moed van imperfectie, Bruna Uitgevers, 2013

Basale goedheid

Met een keukenbakje groen afval en overgebleven oud brood loop ik naar de compostkliko. Vlakbij is een tegelzetter aan het werk. Als ik het bakje in de kliko leeg, hoor ik hem zeggen: “In Afrika gaan mensen dood van de honger, en hier gooien mensen hele broden weg.”

Ik, met een zelfbeeld van duurzame en bewuste vrouw, weet even niet wat te zeggen. Ik voel me schuldig, en neig te antwoorden dat het niet míjn brood is, maar van mijn man. Ik vind het onrechtvaardig, ben boos en heb zin om een venijnige opmerking te maken. Wat denkt-ie wel niet? Ik zeg niets en loop naar binnen. In het besef dat het klopt wat hij zegt en dat mijn slecht-zelf geraakt is: ik ben geen goed mens. Liefst kom ik meteen in actie om aan te tonen dat ik wel goed ben: een donatie aan Afrika en het oude brood roosteren in plaats van weggooien.

Dat zijn natuurlijk goede acties. Waar het om gaat is vanuit welke motivatie ik het doe. Als ik uitga van niet-goed zijn en iets doe om een goed mens te worden, raak ik verder van huis. Als ik herken dat mijn slecht-zelf geraakt is (die blijkbaar al in interactie met de tegelzetter wakker kan worden; laat staan in relatie met voor mij belangrijke anderen) en ik leer vriendelijk en los bij mijn kwetsingen te zijn, dan blijf ik thuis, en kan ik vanuit ruime liefdevolle optiek keuzes maken.

Wat is slecht-zelf? Een schets.

Als kind ontwikkelen we een psychologisch zelf in de ontmoeting met belangrijke anderen. Waar de ouder het kind ontmoet, ontstaan zelfbeelden, beelden van de ander en van de relatie. Door deze beelden kan het kind zich hechten. Op de gebieden waar we als kind niet ontmoet zijn, is er een leegte in onze psyche: er ontstaan hier geen beelden. Een kind ervaart dit als niet-bestaan, wat onverdraaglijk is. De woede hierover kan het niet op de ouder richten, omdat het afhankelijk is. Het niet-gezien worden vertaalt het kind als niet-goed, waardeloos of niet belangrijk zijn. Dit slecht-voelen is een totaal-ervaring: een kind kan nog niet nuanceren. Het slecht voelen drukt het kind weg, omdat het te bedreigend is om toe te staan. Ook de contactloosheid en de intense emoties om de leegteplekken heen, duwt het kind weg. Het probeert alsnog liefde te krijgen, gezien te worden, om dat deel dat niet gezien is, te kunnen leven.

Als volwassene

Wanneer we volwassen zijn en ons hart openen, bijvoorbeeld in een intieme relatie, in werk dat belangrijk voor ons is of op een pad van levenskunst, laten we onze defensies los en worden we raakbaarder. We komen meer tot bloei en tegelijk komen ook onze pijn en slecht-zelfgevoelens tevoorschijn, vaak op de primitieve wijze waarop het kind dit heeft ervaren. Dit kan zeer indringend zijn en vraagt stuurmanskunst om hiermee om te gaan, en het zicht – dat onze aard vrij en heel is – niet te vergeten.

Heelheid

Onze aard is van nature ongeschonden en onbegrensd. Ook al heeft onze psyche een duale constructie, dit doet niets af aan onze vrije aard. Ook onze psyche is hiervan gemaakt. Dualiteit is een constructie, die ons heeft helpen overleven en opgroeien. Het zijn concepten, gemaakt van onze open aard, die nooit vast is geweest, nu niet vast is en nooit vast zal zijn. Wanneer we dit zien en ons gewicht leggen in de openheid van onze geest, ervaren we heelheid. Onze hart ontwaakt. We zien en ervaren in iedere cel, in en door iedere waarneming, basale goedheid.

Basaal goed

Het is een toon van ons hart, die inherent is aan ons wezen. Vaak staat het haaks op hoe we over onszelf en andere mensen denken. Er is ongerustheid in ons. We hebben het idee dat er iets mis is met ons. Dat we goed moeten worden. We werken hard in verbeterprojecten, aan onszelf of aan de wereld. En het is natuurlijk ook zo dat er veel lijden is en lelijke en schadelijke aspecten zijn in ons leven en in de samenleving. Het is echter een wezenlijk verschil of je je beginpunt legt in al goed-zijn of in ‘er is iets mis met mij’.

Het pad van levenskunst

Ook in het gaan van een pad van levenskunst is het belangrijk om te starten bij je vrije aard die inherent in verbinding is. Doe je dat niet, dan wordt ook je pad een verbeterproject, en versterk je je neurose. Het is niet te voorkomen dat onze psyche openende ervaringen en inzichten, strategisch wil inzetten. Wel kunnen we dit leren herkennen, en steeds weer ons gewicht leggen in verlichting. Ook kunnen we expliciet basale goedheid herinneren en beoefenen, om zo een tegenwicht te bieden aan ons superego en aannames van slechtheid en vijandigheid.

Gezonde zelfliefde

Gezonde Zelfliefde is een werkvorm, ontwikkeld door Hans Knibbe in samenwerking met de beroepsvereniging. Voor ons als westerse mensen, levend in een individuele prestatiemaatschappij met veel informatie en stress, is het veelal noodzakelijk om energetisch te landen, ons goed-fout denken los te laten en te leren liefdevol nabij onszelf te zijn. In de gelijknamige cursus leer je toegankelijke werkwijzen om contact te maken met jouw aard die heel en vrij is. Dit geeft een goed uitgangspunt om passende antwoorden te ontdekken in het leven van alledag. Wanneer je gewicht ligt in jouw compassievolle hart, kun je ook gegrond en compassievol bij anderen zijn. Gezonde Zelfliefde is daarmee niet alleen een gift voor jezelf maar ook voor de wereld.

Doe je mee?

De cursus Gezonde Zelfliefde wordt op verschillende plaatsen in het land gegeven. Daarnaast heeft Hans Knibbe een boek geschreven over dit thema.  In het najaar start ik in Landsmeer met een cursus van 8 bijeenkomsten. Voor meer informatie zie onder cursus gezonde zelfliefde

Leren blijven

Zijn waar je bent, klinkt eenvoudig, en dat is het ook. En tegelijk gaat het meestal niet vanzelf. Het vraagt oefening om te herkennen dat ik in gedachten ben, mijn best zit te doen of wegduw wat ik pijnlijk of ongemakkelijk vind.
Gewoontegetrouw zijn we op weg, en raken daarmee de verbinding kwijt met onze grond, levenslust en inspiratie. We zien niet meer de open werkelijkheid. Als ik het op weg zijn loslaat en precies hier ben, dan kom ik thuis. Herken ik weer dat ik vrij en in verbinding ben. Hoe beoefen je dat: zijn waar je bent?

Zijnsoriëntatie heeft een enorme rijkdom aan visie en werkwijzen die allen verwijzen naar je vrije aard, die al zo is. En die je ook alleen kunt herkennen als je hier bent. Dat herkennen gaat meestal niet vanzelf: onze gewoontepatronen, waarin we uitgaan van een vaste duale werkelijkheid, zijn sterk. In de beoefening om te leren blijven zitten vele en diepe lagen. Ik zoom in op een aantal aspecten die je kunt beoefenen in meditatie in beweging, zitmeditatie en het trainen van een open vriendelijke houding.

Meditatie in beweging

In Zijnsoriëntatie beginnen we de trainingsdag en onze eigen practice met meditatie in beweging. Door te beginnen met aandachtig bewegen haal je je aandacht uit je gedachten en gevoelens. Je laat hiermee het grijpen naar ervaringen los en brengt je aandacht naar een door jou gekozen onderwerp: in dit geval de bewegingen die je maakt. Een hele eenvoudige manier om je verhalen los te laten en aandachtig hier te leren zijn.

Eenvoudig, en nog niet zo gemakkelijk. Door de beoefening merk je hoe snel we afgeleid zijn en meegaan met gedachten en gevoelens. Het is echt een training om wakker hier te zijn. Het mooie van Zijnsoriëntatie vind ik dat de training plaats vindt in een besef van openheid. We zijn al vrij en in verbinding, en tegelijk vraagt het een pad om dit te beoefenen. De beoefening is hiermee licht en beslist van toon. We gaan aan het roer staan.

Meditatie

In zitmeditatie drukt onze fysieke houding presentie uit. We laten letterlijk het op weg zijn los en zitten stil. Onze rug is opgericht en recht, wat ondersteunend is aan het wakker aanwezig zijn. In Zijnsoriëntatie mediteren we met de ogen open. Dit voorkomt dat we naar binnen keren en daar ontspannen, wat de illusie in stand houdt dat er een binnen- en een buitenwereld is. Hoewel we dan op relatief niveau lijken te ontspannen, bevestigen we een duale relatie met een  buitenwereld waar we ons voor moeten beschermen. Houden we de ogen open, dan drukken we hiermee uit dat we aanwezig zijn met alles wat er is, en dat we dat kunnen.

De sfeer waarin we mediteren laten we zacht zijn. We nodigen uit om te ontspannen en te vertrouwen in onze open aard. Hierdoor laten optrekkingen los en ontspannen we energetisch. We landen in ons bekken en ervaren weer de verbinding met de aarde en de ruimte om ons heen.

Hoe meer we landen, hoe meer we hier zijn. We ontstollen, nemen meer en subtieler waar en ervaren de stromende aard van de werkelijkheid. Doordat we rusten in ons bekken, ervaren we meer vertrouwen en kunnen we meer waar laten zijn. Onze aard is altijd hier, we kunnen niet ergens anders zijn dan precies hier.

Trainen van een open vriendelijke houding

Als we het op weg zijn stoppen, als we stilstaan, wordt ook voelbaar waar we van weggaan. Dit kan pijn, angst en woede voelbaar maken. Of juist verlangens en liefde. Onze psyche zal protesteren, weerstand laten zien wanneer we ons ruimer tonen dat we gewend zijn.

In plaats van een verwerpende of grijpende houding, trainen we om open en mild present te zijn. Niets te doen met de inhouden die voorbij komen. Dat is een grote kunst, zo gewend zijn we om te oordelen en ons te verhouden met de inhouden van gedachten en emoties. Wanneer we dit beoefenen, ontdekken we dat er door alles heen een rust is. Dat we niet lijden aan pijn en emoties, maar aan ons verzet ertegen of ons samenvallen ermee. Als we een vrij beginpunt kiezen, blijkt dat we kunnen rusten in onze open hart waar iedere waarneming precies is zoals het is en je van daaruit nieuw kunt gaan ontdekken.

Beoefening in het dagelijks leven

Naast dagelijkse meditatie ondersteunt aandachtstraining onze beoefening om te leren blijven. Een eenvoudige oefening die je kunt integreren in je dagelijks leven, is met aandacht een handeling doen die dagelijks terugkomt, zoals douchen en eten. Tijdens de handeling houd je je aandacht licht en open bij wat je zintuigelijk waarneemt. Raak je afgeleid, dan keer je weer terug met je aandacht naar je waarnemingen.

Ook kun je met jezelf afspreken dat je een paar keer per dag je bezigheden onderbreekt en bijvoorbeeld een minuut je ademhaling volgt. Wanneer je veel computerwerk doet, is regelmatig gronden en met je aandacht je lichaam langs gaan, behulpzaam bij het hier en nu zijn. Het zijn momenten waarin je het samenvallen met je gedachten loslaat en je weer herinnert dat je ruimer en gegrond bent.

Doe je mee?

Wil je met anderen mediteren en oefenen? In mijn praktijk bied ik daartoe verschillende mogelijkheden. Zie voor mijn actuele aanbod