Categorie archief: Blog

Stilte in de winter

De decemberdagen zijn voorbij, een nieuw jaar is begonnen. Ik houd van deze periode die me uitnodigt te vertragen. De bomen zijn kaal, het landschap om me heen toont verlaten. Het is later licht, en eerder donker. Er zijn weinig vogels en andere dieren te zien en te horen. Het is alsof de natuur even stil ligt, en een spiegel voor me is, die me herinnert om stil te staan, en me te bezinnen. Waar sta ik? Ben ik nog op koers? Klopt wat ik doe met hoe ik wil leven?

Stil staan. We doen het niet zo vaak, meestal zijn we op weg. Ons leven is vol en er is veel dat onze aandacht vraagt. Ons werk, geliefden en vrienden, familie, hobby’s, het nieuws in de wereld, social media. Als we willen, of als we niet opletten, zijn we iedere seconde bezig. We nemen geen tijd om uit te ademen en te ervaren hoe het is om hier te zijn. De kans is groot dat we ons leven niet vormgeven vanuit contact met wie we zijn en met onze waarden, maar vanuit overleving.

We lijden niet aan hoe het is, maar aan ons verzet tegen hoe het is
Stil staan kan ongemakkelijk zijn. Gevoelens en gedachten waar we normaal gesproken van weg gaan, komen meer in beeld. We kunnen bang zijn voor onze gevoelens, vanuit een misvatting dat we gevoelens zoals pijn, woede, angst, maar ook liefde of verlangens, niet aankunnen. Als kind hebben we dit in sommige situaties zo ervaren. Nu we volwassen zijn, kunnen we leren omgaan met pijn en beperkingen. Het blijkt dat we niet lijden aan hoe het is, maar aan het weggaan hierbij. We lijden aan ons verzet tegen hoe het is. We zijn niet thuis. En doordat we onszelf beschermen, onthouden we onszelf ook van het voluit ervaren van levendigheid, zin en liefde.

Oneindige houvastloze ruimte
Wanneer we stil durven staan, en precies zijn waar en wie we zijn, landen we in oneindige ruimte. Die in beginsel kaal en leeg kan voelen, maar er is ook rust en stilte. Een vrede in en met hoe het is. Onze optrekkingen, spanningen en smart kunnen ontspannen, terwijl we rusten op eigen grond. Wanneer je op deze plek durft te blijven, ontdek je de rijkdom van wie je bent. Pijnlijke plekken blijken gekwetste liefde te zijn. Die we vanuit onze psyche vastzetten, maar die niet vast zijn. Niets is immers vast. Wanneer je thuis leert blijven, leert vertrouwen in jouw aard, kan dat wat in jou leeft, zich ontvouwen tot jouw hart en helderheid.

Hans Knibbe zegt over dit vertrouwen:                          winter-twiske-2

https://m.youtube.com/watch?v=rFDH2lmxW7M

Onze aard, de open werkelijkheid, is onbeschreven, steeds weer nieuw. Het is een plek van niet weten, onbeschreven zijn. Deze stilte is niet hetzelfde als of afhankelijk van letterlijk stil staan: stilte is een inherent aspect van ons bewustzijn. Stil staan en ruimte creëren kunnen wel ondersteunend, en vaak ook nodig zijn, om de openheid van onze geest te herkennen.

Meditatie
Ook meditatie kan hierbij ondersteunend en inspirerend zijn. Meditatie nodigt uit om stil te staan. Het vraagt om je dagelijkse gang, en je gedachten en verhalen, los te laten. En daarmee je houvast. Dat is waarom het soms niet gemakkelijk is om het te doen: het is echt een stap zetten die moed vraagt en een wilsbesluit. Je motivatie herinneren – waar gaat het me echt om – is behulpzaam hierbij.

Roerloosheid
Naast dat iedere meditatie een vorm van stilstaan is, zijn er meditatievormen waarin we specifiek het aspect van stilte en onbewogenheid leren herkennen. Het zien van de roerloosheid en tijdloosheid van onze aard, is een diep zicht. Het doet ons thuiskomen in de open houvastloze werkelijkheid. Het is een roerloosheid die in alles is en niet gescheiden is van de levendigheid van wie we zijn. Hier leren rusten is essentieel op het pad van levenskunst. Het leert je op je gemak te zijn met hoe het ook is, en daadwerkelijk verlichting te leven in het dagelijks leven.

Verder lezen:
* Knibbe H, De volmaakte staat, Stichting Zijnsoriëntatie, 2007
* Loomans P, Ik heb de tijd, uitgeverij AnkhHermes, 2013
* Feldman C, Stilte, Uitgeverij Ten Have, 2005
* Hermsen J, Stil de tijd, Arbeiderspers, 2011
* Voigt J, Het ritme van de seizoenen, Ef & Ef Media, 2008
* Korte de J, Uit stilte wordt alles geboren, Cirkel 37, Stichting Zijnsoriëntatie, 2010

Loslaten in de herfst

Vallende bladeren, dalende temperaturen. De herfst laat me zien dat loslaten een natuurlijk iets is: de bladeren vallen vanzelf. Zij klampen zich niet vast aan de tak, uit angst voor verandering of uit angst voor de val. Ik ben wel bang, dat is deel van mijn mens zijn. Maar ik ben ruimer dan dat en hoef me niet te laten leiden door mijn angst.                                                                             Wat is loslaten op het pad van levenskunst, en hoe doe je dat? Waarom is het soms zo moeilijk, en waarom doet het je wezen zo goed?

Wat is loslaten?
Onder loslaten versta ik het loslaten van beelden die we vastzetten. Het kunnen gedachten zijn of emoties. Het kunnen ook relaties zijn, idealen, werk en patronen. Het kan van alles zijn: het is de functie van onze psyche om te hechten. Hechten is echter illusoir, de werkelijkheid is open en aan openheid kun je je niet hechten. Dit zien is het beginpunt van loslaten.

herfst als symbool voor loslaten

Plattegrond in openheid
Onze hechtbeweging is een biologisch en evolutionair gegeven. Noodzakelijk om te overleven en op te groeien tot volwassenen die kunnen leven in een gemeenschap. Een bijzonder vernuftig proces: doordat we beelden kunnen maken van onszelf, en de ander, kunnen we onderscheid maken tussen veilig en onveilig, fijn en niet fijn, mooi en lelijk. We kunnen ons daardoor oriënteren en hechten aan wat ons veiligheid geeft. Zo krijgen we een plattegrond van wie we zijn, en hoe de werkelijkheid is. Maar hoe behulpzaam ook, een plattegrond is beperkt, het is niet de levende werkelijkheid. De werkelijkheid is veel ruimer, gevoelvoller en levendiger dan de beelden die we hebben, en de betekenissen die we eraan geven.

Openheid als uitgangspunt                                                                                                                       Nu we volwassen zijn, en vaardigheden hebben ontwikkeld, kunnen we de open werkelijkheid als uitgangspunt leren nemen. Dit vraagt loslaten van houvast zoeken. Meditatie kan hierbij ondersteunend en inspirerend zijn.

Loslaten in meditatie                                                                                                                                In meditatie in beweging oefenen we om het op weg zijn los te laten. De stap om te mediteren is al een vorm van stop zeggen: je laat je verhaal en bezigheden los en nodigt jezelf uit om stil te staan. Tijdens het bewegen haal je je aandacht uit je gedachten en volg je de bewegingen die je maakt. Hierdoor ben je minder bevangen en ontstaat er ruimte en ontspanning. In zitmeditatie zijn momenten van loslaten bijvoorbeeld: je ademhaling als ankerpunt nemen, je openen voor inspirerende beelden of teksten, of rusten in de openheid van je geest.

Een val in openheid                                                                                                                                  Op deze momenten laat je de hechtbeweging los. Hoewel dat ontspanning geeft en we daarnaar verlangen, is het ook – steeds weer – een stap. We laten immers ons houvast los. Onze psyche kan dat ervaren als een val. Ook kan voelbaar worden waar je normaal gesproken van weggaat: gevoelens en gedachten die pijnlijk of ongemakkelijk zijn.

Thuiskomen
Beoefen je dit, dan blijkt het weldadig te zijn voor je wezen. De energie die opgetrokken is, landt. Dat ervaren we als gronding, en er ontstaat ruimte en verzachting. Het voelt als thuiskomen. Ook als je pijn of verdriet hebt, boos bent of je eenzaam voelt. Het blijkt dat je niet lijdt aan de gevoelens die je hebt, maar aan het anders willen hebben. Laten we het geklus en het verzet tegen hoe het is los, dan landen we in de open werkelijkheid. In zoals het is.

Geluk
Dat is waarom loslaten ons zo goed doet, ook al is het een stap zetten en maakt het angst wakker. Landen in zoals het is, blijkt geluk te zijn. Een ander geluk dan het geluk dat afhankelijk is van fijne omstandigheden. Dit is een geluk dat inherent is aan je aard. Jouw aard die vrij is en in verbinding.

Het loslaten werkt door op meerdere lagen van ons wezen. Wanneer we onze aandacht uit onze gedachten halen, en we onszelf ruimer en subtieler ervaren, merken we dat we ook fysiek en energetisch ontspannen. De opgetrokken energie landt, we ervaren weer de verbinding met de aarde en de mensen om ons heen, we ontpantseren. We worden zacht en raakbaar. En tegelijkertijd ruim en helder, gegrond en krachtig. Loslaten is een diep werkend gebaar, waardoor je landt en thuiskomt bij jezelf en in de wereld.

Doe je mee?                                                                                                                                                   Je bent van harte welkom voor een proefles meditatie!