Auteursarchief: Jacqueline

Moed

“Durven is even je evenwicht verliezen, niet durven is uiteindelijk jezelf verliezen” (Sören Kierkegaard)

Mooie zin van Sören Kierkegaard vind ik. Het doet me denken aan het uitdagende moment waarop ik iets nieuws doe: tevoorschijn komen met waar ik van houd, een andere mening geven, nee zeggen of ja. Het is een moment waarin ik geen houvast ervaar, nog niet weet hoe het gaat zijn, maar wel iets doe wat ik graag wil. Vreugdevol, en bloedspannend soms.

Het pad van levenskunst gaat voor mij over het leren leven van onze vrije aard in verbinding. De vreugde hiervan gaat vaak hand in hand met angst. De open stromende werkelijkheid komt meer op de voorgrond. Dat is wie we van nature zijn. En tegelijk hebben we gewoontepatronen, die uitgaan van houvast zoeken en weggaan bij pijn. Het vraagt moed en een ruim hart om deze gewoonten los te laten. Wat kan ons hierbij inspireren en helpen?

Vriendschap sluiten met angst

‘Op intieme voet raken met angst’, schrijft Pema Chödrön. Het geeft een kern aan van wat we leren op het pad: op ons gemak zijn met wat er in ons leeft. Het is een actief gebaar om waar te willen hebben waar we normaal gesproken van weglopen. Als we niet meer weglopen voor wat ons angst aanjaagt, als we niet meer weglopen voor de angst zelf, zijn we hier en nu aanwezig, en blijken we ons heel nabij te voelen. Een intieme presentie in verbinding met onze omgeving.

Thuis zijn

Op je gemak raken met de open werkelijkheid en daarmee met alles wat in je leeft, is thuis zijn. Bij jezelf en in de wereld. Moed gaat in wezen over angst. Het betekent dat je bereid bent je angst aan te kijken. Dit gaat niet vanzelf en vraagt beoefening. Onze instinctieve neiging is weggaan bij pijn en toegaan naar wat onze overleving dient. Dit zit diep geworteld in ons, en is waardevol: het heeft ons helpen opgroeien. Nu we volwassen zijn kunnen we ons herinneren dat we ruimer zijn. We zijn het open hart en kunnen ons potentieel leven. Dat klinkt aantrekkelijk, maar hoe doen we dat als we ook bang zijn?

Ons potentieel leven

Wanneer we aanwezig leren zijn, is een eerste stap om onze verhalen los te laten. Om eenvoudigweg en vriendelijk te erkennen: zo bang ben ik. Zo boos. Zo jaloers. Dat is vanuit onze psyche gezien gelijk al een grote stap: loslaten van onze verhalen, betekent vallen in houvastloosheid. De angst en wat op dat moment in je leeft, wordt in volle glorie voelbaar en dat kan intens zijn. Daarom zie ik het pad als krijgerschap: mét de angst zijn we bereid om stil te staan.

Door precies aanwezig te blijven bij hoe het is, niet van je plek te komen, en ruimte te geven aan wat wakker is, ga je grond ervaren. En doordat je je verzet loslaat, ontstaat een gevoel van rust en vrede door de intensiteit en soms rauwheid heen. Hier leren blijven geeft je vertrouwen en stevigheid. Juist door je angsten aan te kijken, wordt onverwoestbaarheid wakker.

Meditatie

Dagelijkse meditatie is inspirerend en ondersteunend op het krijgerspad. Het is een herinnering aan wie we ten diepste al zijn. Door dit dagelijks te beoefenen en hieraan te wennen, verdiept je vertrouwen en schijnt het licht meer en meer door alles heen. Een ander belangrijk aspect is dat we door onze geest te trainen in onafgeleid hier zijn, onze verhalen leren los te laten. We trainen stuurmanschap en koers houden, wat bijdraagt aan het leren herkennen van verlichting in iedere situatie.

Moed Zijnsorientatie Amsterdam

Gezonde Zelfliefde

Een andere belangrijke basis op het pad is gezonde zelfliefde. Dit is een werkvorm waarin we leren liefdevol nabij onszelf te zijn. Op sommige vlakken leeft er schaamte in ons en een aanname dat we niet om van te houden zijn. Wanneer we hierin geloven, leven we ons verhaal. Door te leren ons gewicht te leggen in onze basale goedheid, wie we van nature zijn, leren we bij onze pijn te zijn. Heel belangrijk om niet onze projecten om een goed mens te worden, en daar spiritualiteit voor in te zetten, te vervolgen.

Je potentie leven

Wil je ook leren op je gemak te zijn met wat er in je leeft? Je potentie leven? Je bent van harte welkom om verder kennis te maken met de visie Zijnsoriëntatie, met mij en mijn aanbod.

Wil je meer lezen?

  • Hans Knibbe, Gezonde ZelfliefdeAsoka, 2017
  • Hans Knibbe, Zie je bent al vrij, Milinda Uitgevers, 2014
  • Pema Chödrön, Falen, opnieuw falen, steeds beter falen, Panta Rhei, 2016
  • Brene Brown, De moed van imperfectie, Bruna Uitgevers, 2013

Basale goedheid

Met een keukenbakje groen afval en overgebleven oud brood loop ik naar de compostkliko. Vlakbij is een tegelzetter aan het werk. Als ik het bakje in de kliko leeg, hoor ik hem zeggen: “In Afrika gaan mensen dood van de honger, en hier gooien mensen hele broden weg.”

Ik, met een zelfbeeld van duurzame en bewuste vrouw, weet even niet wat te zeggen. Ik voel me schuldig, en neig te antwoorden dat het niet míjn brood is, maar van mijn man. Ik vind het onrechtvaardig, ben boos en heb zin om een venijnige opmerking te maken. Wat denkt-ie wel niet? Ik zeg niets en loop naar binnen. In het besef dat het klopt wat hij zegt en dat mijn slecht-zelf geraakt is: ik ben geen goed mens. Liefst kom ik meteen in actie om aan te tonen dat ik wel goed ben: een donatie aan Afrika en het oude brood roosteren in plaats van weggooien.

Dat zijn natuurlijk goede acties. Waar het om gaat is vanuit welke motivatie ik het doe. Als ik uitga van niet-goed zijn en iets doe om een goed mens te worden, raak ik verder van huis. Als ik herken dat mijn slecht-zelf geraakt is (die blijkbaar al in interactie met de tegelzetter wakker kan worden; laat staan in relatie met voor mij belangrijke anderen) en ik leer vriendelijk en los bij mijn kwetsingen te zijn, dan blijf ik thuis, en kan ik vanuit ruime liefdevolle optiek keuzes maken.

Wat is slecht-zelf? Een schets.

Als kind ontwikkelen we een psychologisch zelf in de ontmoeting met belangrijke anderen. Waar de ouder het kind ontmoet, ontstaan zelfbeelden, beelden van de ander en van de relatie. Door deze beelden kan het kind zich hechten. Op de gebieden waar we als kind niet ontmoet zijn, is er een leegte in onze psyche: er ontstaan hier geen beelden. Een kind ervaart dit als niet-bestaan, wat onverdraaglijk is. De woede hierover kan het niet op de ouder richten, omdat het afhankelijk is. Het niet-gezien worden vertaalt het kind als niet-goed, waardeloos of niet belangrijk zijn. Dit slecht-voelen is een totaal-ervaring: een kind kan nog niet nuanceren. Het slecht voelen drukt het kind weg, omdat het te bedreigend is om toe te staan. Ook de contactloosheid en de intense emoties om de leegteplekken heen, duwt het kind weg. Het probeert alsnog liefde te krijgen, gezien te worden, om dat deel dat niet gezien is, te kunnen leven.

Als volwassene

Wanneer we volwassen zijn en ons hart openen, bijvoorbeeld in een intieme relatie, in werk dat belangrijk voor ons is of op een pad van levenskunst, laten we onze defensies los en worden we raakbaarder. We komen meer tot bloei en tegelijk komen ook onze pijn en slecht-zelfgevoelens tevoorschijn, vaak op de primitieve wijze waarop het kind dit heeft ervaren. Dit kan zeer indringend zijn en vraagt stuurmanskunst om hiermee om te gaan, en het zicht – dat onze aard vrij en heel is – niet te vergeten.

Heelheid

Onze aard is van nature ongeschonden en onbegrensd. Ook al heeft onze psyche een duale constructie, dit doet niets af aan onze vrije aard. Ook onze psyche is hiervan gemaakt. Dualiteit is een constructie, die ons heeft helpen overleven en opgroeien. Het zijn concepten, gemaakt van onze open aard, die nooit vast is geweest, nu niet vast is en nooit vast zal zijn. Wanneer we dit zien en ons gewicht leggen in de openheid van onze geest, ervaren we heelheid. Onze hart ontwaakt. We zien en ervaren in iedere cel, in en door iedere waarneming, basale goedheid.

Basaal goed

Het is een toon van ons hart, die inherent is aan ons wezen. Vaak staat het haaks op hoe we over onszelf en andere mensen denken. Er is ongerustheid in ons. We hebben het idee dat er iets mis is met ons. Dat we goed moeten worden. We werken hard in verbeterprojecten, aan onszelf of aan de wereld. En het is natuurlijk ook zo dat er veel lijden is en lelijke en schadelijke aspecten zijn in ons leven en in de samenleving. Het is echter een wezenlijk verschil of je je beginpunt legt in al goed-zijn of in ‘er is iets mis met mij’.

Het pad van levenskunst

Ook in het gaan van een pad van levenskunst is het belangrijk om te starten bij je vrije aard die inherent in verbinding is. Doe je dat niet, dan wordt ook je pad een verbeterproject, en versterk je je neurose. Het is niet te voorkomen dat onze psyche openende ervaringen en inzichten, strategisch wil inzetten. Wel kunnen we dit leren herkennen, en steeds weer ons gewicht leggen in verlichting. Ook kunnen we expliciet basale goedheid herinneren en beoefenen, om zo een tegenwicht te bieden aan ons superego en aannames van slechtheid en vijandigheid.

Gezonde zelfliefde

Gezonde Zelfliefde is een werkvorm, ontwikkeld door Hans Knibbe in samenwerking met de beroepsvereniging. Voor ons als westerse mensen, levend in een individuele prestatiemaatschappij met veel informatie en stress, is het veelal noodzakelijk om energetisch te landen, ons goed-fout denken los te laten en te leren liefdevol nabij onszelf te zijn. In de gelijknamige cursus leer je toegankelijke werkwijzen om contact te maken met jouw aard die heel en vrij is. Dit geeft een goed uitgangspunt om passende antwoorden te ontdekken in het leven van alledag. Wanneer je gewicht ligt in jouw compassievolle hart, kun je ook gegrond en compassievol bij anderen zijn. Gezonde Zelfliefde is daarmee niet alleen een gift voor jezelf maar ook voor de wereld.

Doe je mee?

De cursus Gezonde Zelfliefde wordt op verschillende plaatsen in het land gegeven. Daarnaast heeft Hans Knibbe een boek geschreven over dit thema.  In het najaar start ik in Landsmeer met een cursus van 8 bijeenkomsten. Voor meer informatie zie onder cursus gezonde zelfliefde

Leren blijven

Zijn waar je bent, klinkt eenvoudig, en dat is het ook. En tegelijk gaat het meestal niet vanzelf. Het vraagt oefening om te herkennen dat ik in gedachten ben, mijn best zit te doen of wegduw wat ik pijnlijk of ongemakkelijk vind.
Gewoontegetrouw zijn we op weg, en raken daarmee de verbinding kwijt met onze grond, levenslust en inspiratie. We zien niet meer de open werkelijkheid. Als ik het op weg zijn loslaat en precies hier ben, dan kom ik thuis. Herken ik weer dat ik vrij en in verbinding ben. Hoe beoefen je dat: zijn waar je bent?

Zijnsoriëntatie heeft een enorme rijkdom aan visie en werkwijzen die allen verwijzen naar je vrije aard, die al zo is. En die je ook alleen kunt herkennen als je hier bent. Dat herkennen gaat meestal niet vanzelf: onze gewoontepatronen, waarin we uitgaan van een vaste duale werkelijkheid, zijn sterk. In de beoefening om te leren blijven zitten vele en diepe lagen. Ik zoom in op een aantal aspecten die je kunt beoefenen in meditatie in beweging, zitmeditatie en het trainen van een open vriendelijke houding.

Meditatie in beweging

In Zijnsoriëntatie beginnen we de trainingsdag en onze eigen practice met meditatie in beweging. Door te beginnen met aandachtig bewegen haal je je aandacht uit je gedachten en gevoelens. Je laat hiermee het grijpen naar ervaringen los en brengt je aandacht naar een door jou gekozen onderwerp: in dit geval de bewegingen die je maakt. Een hele eenvoudige manier om je verhalen los te laten en aandachtig hier te leren zijn.

Eenvoudig, en nog niet zo gemakkelijk. Door de beoefening merk je hoe snel we afgeleid zijn en meegaan met gedachten en gevoelens. Het is echt een training om wakker hier te zijn. Het mooie van Zijnsoriëntatie vind ik dat de training plaats vindt in een besef van openheid. We zijn al vrij en in verbinding, en tegelijk vraagt het een pad om dit te beoefenen. De beoefening is hiermee licht en beslist van toon. We gaan aan het roer staan.

Meditatie

In zitmeditatie drukt onze fysieke houding presentie uit. We laten letterlijk het op weg zijn los en zitten stil. Onze rug is opgericht en recht, wat ondersteunend is aan het wakker aanwezig zijn. In Zijnsoriëntatie mediteren we met de ogen open. Dit voorkomt dat we naar binnen keren en daar ontspannen, wat de illusie in stand houdt dat er een binnen- en een buitenwereld is. Hoewel we dan op relatief niveau lijken te ontspannen, bevestigen we een duale relatie met een  buitenwereld waar we ons voor moeten beschermen. Houden we de ogen open, dan drukken we hiermee uit dat we aanwezig zijn met alles wat er is, en dat we dat kunnen.

De sfeer waarin we mediteren laten we zacht zijn. We nodigen uit om te ontspannen en te vertrouwen in onze open aard. Hierdoor laten optrekkingen los en ontspannen we energetisch. We landen in ons bekken en ervaren weer de verbinding met de aarde en de ruimte om ons heen.

Hoe meer we landen, hoe meer we hier zijn. We ontstollen, nemen meer en subtieler waar en ervaren de stromende aard van de werkelijkheid. Doordat we rusten in ons bekken, ervaren we meer vertrouwen en kunnen we meer waar laten zijn. Onze aard is altijd hier, we kunnen niet ergens anders zijn dan precies hier.

Trainen van een open vriendelijke houding

Als we het op weg zijn stoppen, als we stilstaan, wordt ook voelbaar waar we van weggaan. Dit kan pijn, angst en woede voelbaar maken. Of juist verlangens en liefde. Onze psyche zal protesteren, weerstand laten zien wanneer we ons ruimer tonen dat we gewend zijn.

In plaats van een verwerpende of grijpende houding, trainen we om open en mild present te zijn. Niets te doen met de inhouden die voorbij komen. Dat is een grote kunst, zo gewend zijn we om te oordelen en ons te verhouden met de inhouden van gedachten en emoties. Wanneer we dit beoefenen, ontdekken we dat er door alles heen een rust is. Dat we niet lijden aan pijn en emoties, maar aan ons verzet ertegen of ons samenvallen ermee. Als we een vrij beginpunt kiezen, blijkt dat we kunnen rusten in onze open hart waar iedere waarneming precies is zoals het is en je van daaruit nieuw kunt gaan ontdekken.

Beoefening in het dagelijks leven

Naast dagelijkse meditatie ondersteunt aandachtstraining onze beoefening om te leren blijven. Een eenvoudige oefening die je kunt integreren in je dagelijks leven, is met aandacht een handeling doen die dagelijks terugkomt, zoals douchen en eten. Tijdens de handeling houd je je aandacht licht en open bij wat je zintuigelijk waarneemt. Raak je afgeleid, dan keer je weer terug met je aandacht naar je waarnemingen.

Ook kun je met jezelf afspreken dat je een paar keer per dag je bezigheden onderbreekt en bijvoorbeeld een minuut je ademhaling volgt. Wanneer je veel computerwerk doet, is regelmatig gronden en met je aandacht je lichaam langs gaan, behulpzaam bij het hier en nu zijn. Het zijn momenten waarin je het samenvallen met je gedachten loslaat en je weer herinnert dat je ruimer en gegrond bent.

Doe je mee?

Wil je met anderen mediteren en oefenen? In mijn praktijk bied ik daartoe verschillende mogelijkheden. Zie voor mijn actuele aanbod

Stilte in de winter

De decemberdagen zijn voorbij, een nieuw jaar is begonnen. Ik houd van deze periode die me uitnodigt te vertragen. De bomen zijn kaal, het landschap om me heen toont verlaten. Het is later licht, en eerder donker. Er zijn weinig vogels en andere dieren te zien en te horen. Het is alsof de natuur even stil ligt, en een spiegel voor me is, die me herinnert om stil te staan, en me te bezinnen. Waar sta ik? Ben ik nog op koers? Klopt wat ik doe met hoe ik wil leven?

Stil staan. We doen het niet zo vaak, meestal zijn we op weg. Ons leven is vol en er is veel dat onze aandacht vraagt. Ons werk, geliefden en vrienden, familie, hobby’s, het nieuws in de wereld, social media. Als we willen, of als we niet opletten, zijn we iedere seconde bezig. We nemen geen tijd om uit te ademen en te ervaren hoe het is om hier te zijn. De kans is groot dat we ons leven niet vormgeven vanuit contact met wie we zijn en met onze waarden, maar vanuit overleving.

We lijden niet aan hoe het is, maar aan ons verzet tegen hoe het is
Stil staan kan ongemakkelijk zijn. Gevoelens en gedachten waar we normaal gesproken van weg gaan, komen meer in beeld. We kunnen bang zijn voor onze gevoelens, vanuit een misvatting dat we gevoelens zoals pijn, woede, angst, maar ook liefde of verlangens, niet aankunnen. Als kind hebben we dit in sommige situaties zo ervaren. Nu we volwassen zijn, kunnen we leren omgaan met pijn en beperkingen. Het blijkt dat we niet lijden aan hoe het is, maar aan het weggaan hierbij. We lijden aan ons verzet tegen hoe het is. We zijn niet thuis. En doordat we onszelf beschermen, onthouden we onszelf ook van het voluit ervaren van levendigheid, zin en liefde.

Oneindige houvastloze ruimte
Wanneer we stil durven staan, en precies zijn waar en wie we zijn, landen we in oneindige ruimte. Die in beginsel kaal en leeg kan voelen, maar er is ook rust en stilte. Een vrede in en met hoe het is. Onze optrekkingen, spanningen en smart kunnen ontspannen, terwijl we rusten op eigen grond. Wanneer je op deze plek durft te blijven, ontdek je de rijkdom van wie je bent. Pijnlijke plekken blijken gekwetste liefde te zijn. Die we vanuit onze psyche vastzetten, maar die niet vast zijn. Niets is immers vast. Wanneer je thuis leert blijven, leert vertrouwen in jouw aard, kan dat wat in jou leeft, zich ontvouwen tot jouw hart en helderheid.

Hans Knibbe zegt over dit vertrouwen:                          winter-twiske-2

https://m.youtube.com/watch?v=rFDH2lmxW7M

Onze aard, de open werkelijkheid, is onbeschreven, steeds weer nieuw. Het is een plek van niet weten, onbeschreven zijn. Deze stilte is niet hetzelfde als of afhankelijk van letterlijk stil staan: stilte is een inherent aspect van ons bewustzijn. Stil staan en ruimte creëren kunnen wel ondersteunend, en vaak ook nodig zijn, om de openheid van onze geest te herkennen.

Meditatie
Ook meditatie kan hierbij ondersteunend en inspirerend zijn. Meditatie nodigt uit om stil te staan. Het vraagt om je dagelijkse gang, en je gedachten en verhalen, los te laten. En daarmee je houvast. Dat is waarom het soms niet gemakkelijk is om het te doen: het is echt een stap zetten die moed vraagt en een wilsbesluit. Je motivatie herinneren – waar gaat het me echt om – is behulpzaam hierbij.

Roerloosheid
Naast dat iedere meditatie een vorm van stilstaan is, zijn er meditatievormen waarin we specifiek het aspect van stilte en onbewogenheid leren herkennen. Het zien van de roerloosheid en tijdloosheid van onze aard, is een diep zicht. Het doet ons thuiskomen in de open houvastloze werkelijkheid. Het is een roerloosheid die in alles is en niet gescheiden is van de levendigheid van wie we zijn. Hier leren rusten is essentieel op het pad van levenskunst. Het leert je op je gemak te zijn met hoe het ook is, en daadwerkelijk verlichting te leven in het dagelijks leven.

Verder lezen:
* Knibbe H, De volmaakte staat, Stichting Zijnsoriëntatie, 2007
* Loomans P, Ik heb de tijd, uitgeverij AnkhHermes, 2013
* Feldman C, Stilte, Uitgeverij Ten Have, 2005
* Hermsen J, Stil de tijd, Arbeiderspers, 2011
* Voigt J, Het ritme van de seizoenen, Ef & Ef Media, 2008
* Korte de J, Uit stilte wordt alles geboren, Cirkel 37, Stichting Zijnsoriëntatie, 2010

Loslaten in de herfst

Vallende bladeren, dalende temperaturen. De herfst laat me zien dat loslaten een natuurlijk iets is: de bladeren vallen vanzelf. Zij klampen zich niet vast aan de tak, uit angst voor verandering of uit angst voor de val. Ik ben wel bang, dat is deel van mijn mens zijn. Maar ik ben ruimer dan dat en hoef me niet te laten leiden door mijn angst.                                                                             Wat is loslaten op het pad van levenskunst, en hoe doe je dat? Waarom is het soms zo moeilijk, en waarom doet het je wezen zo goed?

Wat is loslaten?
Onder loslaten versta ik het loslaten van beelden die we vastzetten. Het kunnen gedachten zijn of emoties. Het kunnen ook relaties zijn, idealen, werk en patronen. Het kan van alles zijn: het is de functie van onze psyche om te hechten. Hechten is echter illusoir, de werkelijkheid is open en aan openheid kun je je niet hechten. Dit zien is het beginpunt van loslaten.

herfst als symbool voor loslaten

Plattegrond in openheid
Onze hechtbeweging is een biologisch en evolutionair gegeven. Noodzakelijk om te overleven en op te groeien tot volwassenen die kunnen leven in een gemeenschap. Een bijzonder vernuftig proces: doordat we beelden kunnen maken van onszelf, en de ander, kunnen we onderscheid maken tussen veilig en onveilig, fijn en niet fijn, mooi en lelijk. We kunnen ons daardoor oriënteren en hechten aan wat ons veiligheid geeft. Zo krijgen we een plattegrond van wie we zijn, en hoe de werkelijkheid is. Maar hoe behulpzaam ook, een plattegrond is beperkt, het is niet de levende werkelijkheid. De werkelijkheid is veel ruimer, gevoelvoller en levendiger dan de beelden die we hebben, en de betekenissen die we eraan geven.

Openheid als uitgangspunt                                                                                                                       Nu we volwassen zijn, en vaardigheden hebben ontwikkeld, kunnen we de open werkelijkheid als uitgangspunt leren nemen. Dit vraagt loslaten van houvast zoeken. Meditatie kan hierbij ondersteunend en inspirerend zijn.

Loslaten in meditatie                                                                                                                                In meditatie in beweging oefenen we om het op weg zijn los te laten. De stap om te mediteren is al een vorm van stop zeggen: je laat je verhaal en bezigheden los en nodigt jezelf uit om stil te staan. Tijdens het bewegen haal je je aandacht uit je gedachten en volg je de bewegingen die je maakt. Hierdoor ben je minder bevangen en ontstaat er ruimte en ontspanning. In zitmeditatie zijn momenten van loslaten bijvoorbeeld: je ademhaling als ankerpunt nemen, je openen voor inspirerende beelden of teksten, of rusten in de openheid van je geest.

Een val in openheid                                                                                                                                  Op deze momenten laat je de hechtbeweging los. Hoewel dat ontspanning geeft en we daarnaar verlangen, is het ook – steeds weer – een stap. We laten immers ons houvast los. Onze psyche kan dat ervaren als een val. Ook kan voelbaar worden waar je normaal gesproken van weggaat: gevoelens en gedachten die pijnlijk of ongemakkelijk zijn.

Thuiskomen
Beoefen je dit, dan blijkt het weldadig te zijn voor je wezen. De energie die opgetrokken is, landt. Dat ervaren we als gronding, en er ontstaat ruimte en verzachting. Het voelt als thuiskomen. Ook als je pijn of verdriet hebt, boos bent of je eenzaam voelt. Het blijkt dat je niet lijdt aan de gevoelens die je hebt, maar aan het anders willen hebben. Laten we het geklus en het verzet tegen hoe het is los, dan landen we in de open werkelijkheid. In zoals het is.

Geluk
Dat is waarom loslaten ons zo goed doet, ook al is het een stap zetten en maakt het angst wakker. Landen in zoals het is, blijkt geluk te zijn. Een ander geluk dan het geluk dat afhankelijk is van fijne omstandigheden. Dit is een geluk dat inherent is aan je aard. Jouw aard die vrij is en in verbinding.

Het loslaten werkt door op meerdere lagen van ons wezen. Wanneer we onze aandacht uit onze gedachten halen, en we onszelf ruimer en subtieler ervaren, merken we dat we ook fysiek en energetisch ontspannen. De opgetrokken energie landt, we ervaren weer de verbinding met de aarde en de mensen om ons heen, we ontpantseren. We worden zacht en raakbaar. En tegelijkertijd ruim en helder, gegrond en krachtig. Loslaten is een diep werkend gebaar, waardoor je landt en thuiskomt bij jezelf en in de wereld.

Doe je mee?                                                                                                                                                   Je bent van harte welkom voor een proefles meditatie!

Onze aard heeft altijd vakantie

Hoe meditatie je herinnert aan je zorgeloze aard

Het is september. Terwijl de dagen nog warm zijn, zie ik de eerste tekenen van het najaar: de schemering die eerder op de avond begint, spinnenwebben in de vroege ochtend en dauwdruppels die het gras sieren. Het markeert voor mij de overgang naar een nieuw seizoen. Met zin om mijn inspiratie vorm te geven, weemoed om de zomer die voorbij is en verlangen om mijn zorgeloze ontspannen zomergevoel zo lang mogelijk vast te houden.

Een zomergevoel vasthouden is niet mogelijk. De werkelijkheid is immers open en veranderlijk. Als ik probeer vast te houden, verkramp ik en verdwijnt die onbezorgde toon. De toon van mijn natuurlijke aard, die vrij en in verbinding is. Altijd al, niet afhankelijk van omstandigheden. Hoe kun je die lichte toon mee laten zingen in het leven van alledag?

Onze zorgeloze aard en meditatie

 

 

 

 

 

 

Wegblijven van kou, angst en stress
Het werkende leven is anders dan een langere periode vrij zijn. Als er meer appèl op ons wordt gedaan, is het moelijker om ontspannen en los te zijn in verbinding. Vaak denken we dat als de omstandigheden veranderen, we gelukkig zijn. Als we preciezer kijken, zien we echter dat we lijden aan ons verzet tegen hoe het is. We willen het anders hebben. Zo wil ik vasthouden aan een fijn gevoel, zoals ontspanning en genieten, en weg bij wat ik onaangenaam vind, zoals kou, angst en stress.

Afwijzen hoe het is
Grijpen en wegduwen zijn de basisbewegingen van onze psyche, die dienen om ons te oriënteren en te overleven. Dit is noodzakelijk geweest voor ons als kind om op te groeien, maar nu als volwassene kunnen we zien dat we daarmee niet present zijn. We zijn niet in contact met hoe het is, maar op weg. We wijzen daarmee af hoe het is.

Sfeer van lichtheid
Als ik precies blijf bij hoe het is – zin, verlangen, weemoed, ongerustheid – dan land ik, en ontstaat er ruimte en een gevoel van ontspanning. Met ook de verdrietige, bange en protesterende tonen. Maar die tonen zijn geen probleem als ik me daar niet door laat leiden. Ze zijn er en ik ben ruimer dan dat. Veel ruimer. De rijkdom van mijn geest toont zich. Iedere toon is een expressie van mijn open hart. Mijn blik is fris en nieuwsgierig. Ik ervaar levenslust en zin in het nieuwe. Als ik me niet laat leiden door mijn aannames is er een sfeer van lichtheid door alles heen.

Meditatie
Het vraagt oefening om de bewegingen van verzet en grijpen te herkennen en los te laten. Onze gewoontepatronen zijn sterk. Meditatie zie ik als een belangrijk onderdeel van deze levenskunst. Om twee redenen: het is een herinnering aan onze vrije aard, en het nodigt ons uit om stil te staan.

Thuiskomen in de open werkelijkheid
De herinnering aan dat we vrij en in verbinding zijn, is kostbaar. Er zijn weinig momenten en plekken in ons leven waarin ons dat gespiegeld wordt. Onze natuurlijke aard herinneren laat ons thuiskomen in de open werkelijkheid. We ervaren een basale goedheid en leren op ons gemak te zijn met hoe het ook is, ook als het zeer doet of ongemakkelijk is.

Je dagelijkse gang loslaten
Een ander aspect van meditatie is dat we leren stil staan en meester worden over onze geest. Stilstaan is vaak de grootste stap: je dagelijks gang loslaten. Je nodigt jezelf uit om uit je gedachten en verhalen te komen. Je gaat hiermee aan het roer staan. Je realiseert je dat je gedachten een interpretatie zijn en niet de werkelijkheid. De werkelijkheid is veel ruimer en mysterieuzer. Wanneer je dit als beginpunt kiest, zie je dat het leven steeds weer nieuw is. Dat er nooit iets vast is. In dit besef is er een toon van lichtheid en zorgeloosheid, die onafhankelijk is van hoe het is.

Doe je mee?
Door dagelijks te mediteren, creëer je een nieuwe gezonde gewoonte die jouw motivatie ondersteunt. Kies een tijdstip en duur die past bij jou en in je leven. Het kan ondersteunend zijn om met anderen te mediteren. Wekelijks bied ik kleine meditatiegroepen aan waaraan je mee kunt doen. Ook geef ik een kennismakingstraining. Heb je hiervoor belangstelling of wil je een keer een proefles? Je bent van harte welkom!